kunst in wording

Afscheid nemen

Elke kunstenaar denkt (wel eens) aan "vergankelijkheid". Blijft mijn werk "eeuwig" in een museum staan of hangen? Blijft het "voor altijd" ergens op een dressoir staan? Of heeft elk werk - dus ook een kunstwerk - een eindig leven, net als de mens zelf? Belangrijke vragen, die je misschien liever uit de weg gaat. Maar helaas, kunstwerken blijken NOOIT het eeuwige leven te hebben. Net mensen .... Het afscheid komt, onvermijdelijk. Ik praat niet over een afscheid wegens een geslaagde verkoop. Dan heb je de voldoening, je klant blij te maken, waardoor het afscheid meestal licht valt. De centjes in je broekzak helpen ook best. Wat me meer interesseert, is het afscheid zonder feedback. Onder de kop "Zwerfkunst" elders op deze website onderzoeken we, wat "afscheid nemen" van een werk (op die manier) eigenlijk betekent. Je vertrouwt het werk toe aan de grote enge buitenwereld en verwacht, er nooit meer iets van te horen. Je krijgt geen cent voor je moeite en inspiratie. Het is de moeite waard om die ervaring op te doen en er over na te denken. Toch is dit nog de "soft approach". In je gedachten leeft het werk nog en je kunt vrij fantaseren over z'n lot. Een meer drastische - definitieve - aanpak, is onderzoeken wat er door je heen gaat, wanneer het werk (definitief) kapot gaat. Je laat het (bewust) vallen, je demonteert het zorgvuldig voor recycling van onderdelen, je slaat het woest met een hamer aan diggelen .... Het werk IS niet meer † ....




Bijgaande muziek .... The George Lewis Band speelt bij een begrafenis in New Orleans, begin jaren 1950. Eerst een fragment van de parade op de heenweg, met gedempte toeters en omfloerste trom. Wanneer de kist in het graf is neergelaten, gaat het in optocht naar de receptie.

Het werk hierbij is van Tanya Cnossen. Zij beproeft hier een interessante methode om het verlies te verwerken. Kijk wat de restanten je te vertellen hebben en maak er nieuw werk van.